|
Eli Urbanová |
 |
||||||||
|
KOLEKTO DE POEMOJ |
|||||||||
|
|
|||||||||
 |
En sonĝo nur |
|
Sorĉistino | ||||||
|
|
Hetajro dancas |
|
Sonĝo | ||||||
|
|
Peza vino |
|
Tuko | ||||||
|
|
|
||||||||
|
|
Ja
estis peza vino, kiun
ni trinkis kune. Flamruĝa
laŭ koloro, laŭ
gust’ tre dolĉa, ĉu ne? Ni
tostis... Du pokaloj ektintis
pro la ĝojo... Trinkite
- ĝis la fundo. Aĥ,
je kioma fojo? Kaj
pasas tag’ post tago en
vico senvaria kaj
jen anstataŭ sobri mi
estas plu ebria... Ne
volas trankviliĝi la
pulseganta sango. Mi
pezan vinon sentas ankoraŭ sur la lango... |
|
En
sonĝo nur ni
niajn korpojn tuŝas tremante
pro volupt’, en
sonĝo nur mi
en la brakoj kuŝas, venkito
jen sen lukt’. En
sonĝo nur ni
pekas sen pudoro regataj
de pasi’, en
sonĝo nur mi
tra feliĉa ploro diradas al vi: Ci!
|
||||||
|
|
Okazis
antaŭ noktomezo... Venis
fremdul’ kun angla naz’... Mi
vendis min... Je kia prezo? Por
fulmmomento de ekstaz’ Nek
gren’ prosperas, nek
la vino, sorĉistino! Ĝis
nun ne vidis tian nudon urbo
escepte ekscitita. Do
distru vin! Do pruvu prudon per
kruco hipokrita! Sekvis
- sovaĝa amindumo. Min
nur ekregis malkviet’, kiam
aperis en lunlumo hufo
anstataŭ la pied’... Nek
gren’ prosperas, nek
la vino, sorĉistino! Ekzekutist’
en poz’ konvinka, tiu
ne timas ian sorĉon. Al
bel’ vi lernis esti blinda, jam
tempo, kaptu torĉon. Baldaŭ
diskuris onidiro, ke
belulinon en kaban’ vizitas
stranga kavaliro; neniu
estis ol Satan’. Nek
gren’ prosperas, nek
la vino, sorĉistino! Jes,
satrigardu, scivoluloj, rapide
brulas ligno, paljo! Nutro
tro forta por okuloj. Viktimon
lekas fajro. Ĉu
iu - tiel min karesis? Ĉu
iu kisis - kiel li? Sub
tur-men-ti-loj mi konfe-sis la
tu-tan verrr-on kaj eĉ - pli... Nek
gren’ prosperas, nek
la vino, sorĉistino! Jen
adiaŭo... Kaj sen danco. Jen
adiaŭo... Kaj senkante. Estu
damni -! Lasta pranco -- Ŝi falas cindriĝante Kiel
en kristal’ ĵus ŝirita floro pompas
vi, amant’, en la kadra oro, ŝvebas
florparfum’ tra l’ izolsilento:
Dolĉa
amtento. Estas
nura ŝajn’ reciproka logo, bela
trompo nur - okuldialogo. Nur
naiva lud’, sed ĝi iĝas fajro.
Dancos hetajro. Kaj
jam falas for la veluro - punto -- Kvazaŭ
movus vi per la hela frunto, kvazaŭ
vere nun fulmaperus briloj
en la pupiloj... Kantas
mia korp’ nudan kanton tange -- Kisu,
kisu min, kun paŝi’, ĝissange! Pro
volupta trem’ mi ebrie svenas --
Kaj vi ne venas! Ne
etendas sin en avid’ la mano, male:
Via trajt’ - moka rid’, rikano! Je
l’ unua foj’ mi verŝante larmon
kaŝas la
ĉarmon... Post
la plorkonsol’ la raci’ admonas. Sciu
do, amant’, ke mi vin pardonas, ĉar
ne tuŝas ja kia ajn plezuro bildon sur muro. |
TUKO
Tian
mi aĉetis tukon: En
la brua rond’, kvankam tre adora, sola
estis mi, senespere sola. Fakte
havis mi nuran intereson
trovi forgeson. Funde
en anim’ doloriga dorno. Aĥ,
likvidi ĝin dum balzama dormo! Longe
regas min unu pet’, ne plio:
Venu, Julio! Lumo
en la pord’... Diafane pura paŝas
al mi vir’ en la tog’ purpura. Li,
Julio mem! Mia patro, frato,
mia amato! Kion
portas li? Ĉu ne oran liron? Eksonoris
kord’... Mi retenas spiron... Kaj
jam tra l’aer’ melodio mola
ondas konsola... Dioj,
kia bel’! Kiel rara sento vibras
el muzik’ de ĉi instrumento! Ludu,
ludu do! Al olimpa alto
levas al arto. Pasis
melodi’, kun la dorm’ ĝi pasis. Aŭ
mi sonĝas plu, aŭ mirakl’ okazis! Jen
sur sofa ruĝ’ - je plej granda miro -
oras la liro.
|
|||||||
|
|
|||||||||